बभ्रुवाहन-धनंजययोः संग्रामः
Babhruvāhana and Dhanaṃjaya’s engagement at Maṇipūra
आगस्कारिणमत्यर्थ प्रसाद कर्तुमहसि । “इस बालकका पितामह (जयद्रथ) अनार्य, नृशंस और तुम्हारा अपराधी था। उसको भूल जाओ और इस बालकपर कृपा करो”
Vaiśampāyana uvāca — āgaskāriṇam atyarthaṃ prasādaṃ kartum arhasi | “asya bālakasya pitāmahaḥ (Jayadrathaḥ) anāryaḥ nṛśaṃsaś ca tava cāparādhī āsīt | taṃ vismara, asmin bālake kṛpāṃ kuru” |
Vaiśampāyana nói: “Ngài nên ban ân huệ dồi dào ngay cả cho kẻ đã phạm lỗi. Ông nội của đứa trẻ này—Jayadratha—là kẻ bất xứng, tàn bạo, và từng là kẻ có tội với ngài. Xin hãy quên hắn đi, và rủ lòng thương xót đứa trẻ này.”
वैशम्पायन उवाच
The verse urges mercy over inherited blame: even if an ancestor was cruel and culpable, one should restrain vengeance, set aside resentment, and extend compassion—especially toward an innocent child. Ethical strength is shown by forgiveness and measured justice.
A speaker (Vaiśampāyana) counsels a powerful listener to show special clemency to an offender and, in particular, not to punish a child for the wrongdoing of his grandfather Jayadratha, who had been an enemy and had wronged the listener.