Shloka 2
Adhyāya 62: Marutta’s Treasure and the Pāṇḍavas’ Auspicious Departure (मरुत्तस्य धनप्राप्त्युपक्रमः)
तथैव वासुदेवश्च स्वस्रीयस्य महात्मन: । दयितस्य पितुर्नित्यमकरोदौर्ध्वदेहिकम्,इसी प्रकार भगवान् श्रीकृष्णने भी अपने महामनस्वी भानजे अभिमन्युका, जो उनके पिता वसुदेवजीका सदा ही परम प्रिय रहा, श्राद्धकर्म सम्पन्न किया
tathaiva vāsudevaś ca svasrīyasya mahātmanaḥ | dayitasya pitur nityam akarod aurdhvadehikam ||
Vaiśampāyana nói: “Cũng vậy, Vāsudeva (Kṛṣṇa) đều đặn cử hành các nghi lễ hậu tang—śrāddha và những lễ vật liên hệ—cho người con trai cao quý của chị mình, vốn luôn là người được phụ thân yêu quý.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma expressed as ongoing responsibility toward the dead: performing aurdhvadehika (post-death rites) is an ethical and religious obligation that preserves lineage continuity, gratitude, and social order even amid the aftermath of conflict.
Vaiśampāyana narrates that Kṛṣṇa (Vāsudeva) performed the prescribed post-funeral rites for his sister’s son (nephew), emphasizing continued care for kin through śrāddha-type observances.