Shloka 3
सरांसि सरितश्चैव वनानि च गिरीस्तथा । अतिक्रम्याससादाथ रम्यां द्वारवतीं पुरीम्,मार्गमें अनेकानेक सरोवरों, सरिताओं, वनों और पर्वतोंको लाँधकर वे परम रमणीय द्वारका नगरीमें जा पहुँचे। महाराज! उस समय वहाँ रैवतक पर्वतपर कोई बड़ा भारी उत्सव मनाया जा रहा था। सात्यकिको साथ लिये कमलनयन भगवान् श्रीकृष्ण भी उस समय उस महोत्सवमें पधारे
sarāṃsi saritaś caiva vanāni ca girīs tathā | atikramyāsasādātha ramyāṃ dvāravatīṃ purīm ||
Vaiśampāyana thưa: Vượt qua bao hồ nước và sông ngòi, băng qua rừng thẳm và núi cao, họ rốt cuộc đến được thành Dvāravatī tuyệt mỹ. Tâu Đại vương, khi ấy trên núi Raivataka đang diễn ra một đại lễ long trọng; và Đức Bhagavān Śrī Kṛṣṇa, mắt như hoa sen, cũng đến dự đại hội ấy, có Sātyaki đi cùng.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds purposeful movement toward dharmic centers: after arduous travel through varied terrain, the narrative arrives at Dvārakā, a locus of righteous order and devotion. It also highlights the social-ethical role of communal festivals—public occasions where leaders (like Kṛṣṇa) appear among the people, reinforcing cohesion, auspiciousness, and shared values.
The travelers cross lakes, rivers, forests, and mountains and reach the beautiful city of Dvāravatī (Dvārakā). At that time a major festival is being held on Mount Raivataka, and Śrī Kṛṣṇa arrives there accompanied by Sātyaki.