Shloka 8
धृतराष्ट्रदर्शनाय पाण्डवानां प्रयाणम् | The Pāṇḍavas Prepare to Visit Dhṛtarāṣṭra
अथ हर्म्यतलस्थाहं रविमुद्यन्तमीक्षती । संस्मृत्य तदृषेर्वाक््यं स्पृहयन्ती दिवानिशम्,एक दिन जब मैं अपने महलकी छतपर खड़ी थी, उगते हुए सूर्यपर मेरी दृष्टि पड़ी। महर्षि दुर्वासाके वचनोंका स्मरण करके मैं दिन-रात सूर्यदेवको चाहने लगी
atha harmyatalasthāhaṃ ravim udyantam īkṣatī | saṃsmṛtya tadṛṣer vākyaṃ spṛhayantī divāniśam ||
Vaiśampāyana nói: “Rồi một ngày, đứng trên sân thượng cung điện, ta ngước nhìn mặt trời đang lên. Nhớ lại lời vị hiền triết ấy, ta bắt đầu khát khao Thần Mặt Trời suốt ngày đêm.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how remembered words—especially those of a sage—can powerfully shape the mind, intensifying longing and directing one’s choices; it cautions that desire, once kindled, can become continuous (day and night) and ethically consequential.
The speaker describes standing on a palace terrace, seeing the rising sun, and—recalling a sage’s utterance—developing an intense, constant yearning for the Sun-god.