Shloka 14
अध्याय १५ (Āśramavāsika-parva): धृतराष्ट्रस्य वनवासानुज्ञायाचनम् — Dhṛtarāṣṭra’s renewed plea for consent to forest-dwelling
तन्निमित्तं महाबाहो दान दद्यास्त्वमुत्तमम् । सदैव भ्रातृभि: सार्ध सूर्यजस्यारिमर्दन,महाबाहो! शत्रुमर्दन! तुम अपने भाइयोंके साथ सदा ही सूर्यपुत्र कर्णके लिये भी उत्तम दान देते रहना
tannimittaṃ mahābāho dānaṃ dadyās tvam uttamam | sadaiva bhrātṛbhiḥ sārdhaṃ sūryajasya arimardana ||
Vaiśampāyana nói: “Vì thế, hỡi bậc dũng lực, hỡi người nghiền nát kẻ thù, con hãy luôn bố thí những lễ vật thượng hảo. Và hãy làm điều ấy mãi, cùng với các huynh đệ của con—cũng để tưởng niệm Karṇa, người con của Thần Mặt Trời.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse urges sustained, excellent charity (dāna) as a dharmic duty, performed collectively with one’s brothers, extending generosity even toward Karṇa—signaling ethical largeness, remembrance, and reconciliation beyond past enmity.
Vaiśampāyana continues advising a heroic figure addressed as “mahābāho/arimardana,” instructing him to keep giving superior gifts regularly, together with his brothers, and specifically to make offerings also in Karṇa’s name (the Sun-born).