Shloka 17
Ruru’s Lament and the Lifespan Exchange for Pramadvarā (रुरु–प्रमद्वरा आयुर्विभागः)
एतद् दृष्टं भविष्ये हि रुरोरुत्तमतेजस: । आयुषो&तिप्रवृद्धस्य भार्यार्थेडर्थधमलुप्पत,उत्तम तेजस्वी रुरुके भाग्यमें ऐसी बात देखी गयी थी। उनकी आयु बहुत बढ़ी-चढ़ी थी। जब उन्होंने भायके लिये अपनी आधी आयु दे दी, तब दोनोंके पिताओंने निश्चित दिनमें प्रसन्नतापूर्वक उनका विवाह कर दिया। वे दोनों दम्पति एक-दूसरेके हितैषी होकर आनन्दपूर्वक रहने लगे
etad dṛṣṭaṃ bhaviṣye hi ruror uttama-tejasaḥ | āyuṣo 'tipravṛddhasya bhāryārthe 'rdhaṃ dadau tadā ||
Dharmarāja nói: “Điều ấy quả đã được thấy trước trong tương lai nơi Ruru, người rực rỡ oai quang. Dẫu thọ mệnh của chàng vốn rất dài, vì muốn có hiền thê, chàng đã hiến dâng một nửa đời mình. Rồi đến ngày lành đã định, hai người cha vui mừng sắp đặt hôn lễ; và đôi vợ chồng ấy, một lòng vì lợi ích của nhau, sống bên nhau trong hạnh phúc.”
धर्मराज उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical weight of commitment in marriage: Ruru’s willingness to surrender half his lifespan for the sake of his wife exemplifies self-sacrifice and steadfast responsibility, while the resulting harmonious household life is presented as a dharmic ideal grounded in mutual goodwill.
Dharmarāja recounts that Ruru—though destined for a long life—gave away half of it to secure his marriage. After this act, the fathers of the couple arranged the wedding on a fixed auspicious day, and the couple lived happily, each seeking the other’s good.