ययाति-देवयानी-शर्मिष्ठा विवादः — Śukra’s Curse and the Disclosure of Lineage
यच्च किंचित् सर्वगतं भूमौ वा यदि वा दिवि | तस्याहमीश्वरो नित्य तुष्टेनोक्त: स्वयम्भुवा,ब्रह्माजीने संतुष्ट होकर मुझे वरदान दिया है; उसके अनुसार इस भूतलपर, देवलोकमें अथवा सब प्राणियोंमें जो कुछ भी है, उन सबका मैं सदा-सर्वदा स्वामी हूँ
yac ca kiñcit sarvagataṃ bhūmau vā yadi vā divi | tasyāham īśvaro nityaṃ tuṣṭenoktaḥ svayambhuvā ||
Śukra nói: “Bất cứ điều gì hiện hữu ở bất cứ nơi đâu—dưới đất hay trên trời, thật vậy, bất cứ điều gì có trong muôn loài—ta mãi mãi là chủ của tất cả. Đó là ân phúc Svayambhū (Brahmā) đã phán ban cho ta khi Ngài hoan hỷ.”
शुक्र उवाच
The verse frames sovereignty as deriving from divine sanction: Śukra claims enduring lordship over whatever exists on earth or in heaven because Brahmā, pleased, pronounced a boon. Ethically, it highlights how power is asserted as legitimate when grounded in a higher, cosmic authority.
Śukra is speaking and recounting a prior event: Svayambhū (Brahmā), being satisfied, granted or declared a boon to him. Śukra cites that pronouncement to establish his perpetual dominion over all that exists across realms.