Shloka 7
Ādi Parva, Adhyāya 68 — Sarvadamana’s Childhood and Śakuntalā’s Claim at Court
धर्मे रतिं सेवमाना धर्मार्थावभिपेदिरे । तदा नरा नरव्याप्र तस्मिउ्जनपदेश्वरे,नरश्रेष्ठ] सभी लोग धर्ममें अनुराग रखते और उसीका सेवन करते थे। अतः धर्म और अर्थ दोनों ही उन्हें स्वतः प्राप्त हो जाते थे। तात! राजा दुष्यन्त जब इस देशके शासक थे, उस समय कहीं चोरोंका भय नहीं था। भूखका भय तो नाममात्रको भी नहीं था। इस देशपर दुष्यन्तके शासनकालमें रोग-व्याधिका डर तो बिलकुल ही नहीं रह गया था
dharme ratiṁ sevamānā dharmārthāv abhipedire | tadā narā naravyāghra tasmin janapadeśvare (naraśreṣṭha) ||
Vaiśampāyana nói: Khi ấy, con người vui thích nơi dharma và chuyên tâm sống theo dharma; vì thế cả chính đạo lẫn phú lợi đều tự đến với họ. Hỡi bậc hùng dũng giữa loài người, khi vua Duṣyanta cai trị cõi ấy, không hề có nỗi sợ trộm cướp; nạn đói gần như không còn được nhắc tới; và nỗi kinh hãi bệnh tật đã hoàn toàn tan biến dưới quyền trị vì của ngài.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When a society is devoted to dharma and a king upholds righteous governance, prosperity (artha) follows naturally and social harms—crime, hunger, and disease—are minimized.
Vaiśampāyana describes the conditions in Duṣyanta’s kingdom: people practiced dharma, and as a result the realm enjoyed security, abundance, and health during his reign.