Shloka 71
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
दृष्टवैव स च तां धीमांश्नकमे चारुहासिनीम् । दिव्यां तां वासवीं कन्यां रम्भोरुं मुनिपुड़व:,उसकी हँसी बड़ी मोहक थी, उसकी जाँघें कदलीकी-सी शोभा धारण करती थीं। उस दिव्य वसुकुमारीको देखकर परम बुद्धिमान् मुनिवर पराशरने उसके साथ समागमकी इच्छा प्रकट की
dṛṣṭvaiva sa ca tāṃ dhīmān śyāmakāṃ cāru-hāsinīm | divyāṃ tāṃ vāsavīṃ kanyāṃ rambhoruṃ munipuṅgavaḥ ||
Vaiśampāyana nói: Vừa trông thấy nàng—nước da sẫm, nụ cười mê hoặc, đôi đùi ví như thân chuối—bậc hiền triết nhận ra nơi nàng một thiếu nữ rạng ngời mang dòng dõi thiên giới. Bị sắc đẹp ấy làm chấn động, thánh hiền Parāśara, người trí tuệ bậc nhất, đã bày tỏ ý muốn kết hợp cùng nàng.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical friction between a sage’s spiritual stature and human desire. It invites reflection on self-restraint (dama), responsible conduct of those in authority, and the moral importance of how desire is expressed and negotiated—especially when power asymmetry is present.
Vaiśampāyana narrates that the sage Parāśara sees a beautiful, dark-hued maiden with a captivating smile and describes her with conventional poetic epithets. Moved by attraction, he expresses the wish for sexual union with her, setting up the ensuing dialogue and events of this episode.