Shloka 32
Ādi Parva, Adhyāya 47 — Janamejaya’s Sarpa-satra: Vow, Preparation, and the Onset of the Serpent Offering
इतो मयि गते भीरु गत: स भगवानिति । त्वं चापि मयि निष्क्रान्ते न शोकं कर्तुमहसि,“मैंने तुम्हारे साथ आपसमें पहले ही ऐसी शर्त कर ली थी। भठद्रे! मैं यहाँ बड़े सुखसे रहा हूँ। यहाँसे मेरे चले जानेके बाद अपने भाईसे कहना--“भगवान् जरत्कारु चले गये।” शुभे! भीरु! मेरे निकल जानेपर तुम्हें भी शोक नहीं करना चाहिये”
ito mayi gate bhīru gataḥ sa bhagavān iti | tvaṃ cāpi mayi niṣkrānte na śokaṃ kartum arhasi |
“Khi ta đã rời khỏi đây, hỡi người nhút nhát, nàng hãy nói: ‘Bậc tôn kính ấy đã ra đi.’ Và khi ta đã bước ra và rời đi, nàng cũng không nên buông mình vào sầu khổ.”
तक्षक उवाच
Educational Q&A
The verse counsels restraint in grief and composure at separation: one should not be overwhelmed by sorrow when someone departs, but respond with steadiness and appropriate speech.
Takṣaka addresses a fearful woman, instructing her on what to say after his departure—‘the venerable one has gone’—and telling her not to grieve when he emerges and leaves.