Shloka 19
आदि पर्व, अध्याय ३८ — शमीक-उपदेशः, शाप-संदेशः, तक्षक-प्रसङ्गः (Śamīka’s counsel, the curse-message, and Takṣaka’s approach)
भैक्षवद् भिक्षमाणाय नागानां भयशान्तये । ऋषये सुव्रतायैनामेष मोक्ष: श्रुतो मया,अतः नागराज वासुके! मैं तो ऐसा समझता हूँ कि आप नागोंका भय दूर करनेके लिये कन्याकी भिक्षा माँगनेवाले, उत्तम व्रतका पालन करनेवाले महर्षि जरत्कारुको अपनी जरत्कारु नामवाली यह बहिन ही भिक्षारूपमें अर्पित कर दें। उस शापसे छूटनेका यही उपाय मैंने सुना है
bhaikṣavad bhikṣamāṇāya nāgānāṁ bhayaśāntaye | ṛṣaye suvratāyainām eṣa mokṣaḥ śruto mayā | ataḥ nāgarāja vāsuke! jaratkāru-nāmavālīm imāṁ bhaginīṁ bhikṣārūpeṇa tasmai samarpaya | etena śāpena mucyante nāgā iti mayā śrutam ||
Elāpatra nói: “Để dập tắt nỗi sợ của loài Nāga, đối với vị hiền thánh khất thực như một du tăng và giữ giới nguyện thanh cao, ta đã nghe rằng đây là con đường giải thoát. Vì vậy, hỡi Nāga-vương Vāsuki, hãy dâng cho ngài, như của bố thí, người em gái của chúng ta mang tên Jaratkāru. Ta đã nghe rằng chính đó là phương thuốc khiến loài Nāga được thoát khỏi lời nguyền ấy.”
एलापत्र उवाच
Educational Q&A
A community threatened by a curse seeks liberation through dharmic action: honoring a vowed sage and fulfilling a prescribed duty (offering Jaratkāru in marriage as ‘alms’) is presented as the ethical means to avert collective ruin.
Elāpatra advises Nāga-king Vāsuki that the way to end the Nāgas’ fear arising from a curse is to give their sister Jaratkāru to the ascetic sage Jaratkāru, who lives by begging and strict vows; this marriage is reported as the known remedy for their deliverance.