Shloka 18
Garuḍa’s Assault on the Devas and the Fire-Barrier (अमृत-रक्षा-युद्धम्)
स तान् निषादानुपसंहरंस्तदा रज: समुद्धूय नभ:स्पृशं महत् | समुद्रकुक्षोी च विशोषयन् पय: समीपजान् भूधरजान् विचालयन्,उन निषादोंका संहार करनेके लिये उन्होंने उस समय इतनी अधिक धूल उड़ायी, जो पृथ्वीसे आकाशतक छा गयी। वहाँ समुद्रकी कुक्षिमें जो जल था, उसका शोषण करके उन्होंने समीपवर्ती पर्वतीय वृक्षोंको भी विकम्पित कर दिया
sa tān niṣādān upasaṃharan tadā rajaḥ samuddhūya nabhaḥspṛśaṃ mahat | samudrakukṣau ca viśoṣayan payaḥ samīpajān bhūdharajān vicālayan ||
Rồi, với ý định tiêu diệt những người Niṣāda, Garuḍa cuộn lên một đám bụi mù khổng lồ, từ mặt đất vươn tới tận trời. Chàng còn rút cạn cả dòng nước ẩn trong lòng biển sâu, và bằng sức chuyển động của mình làm rung chuyển những cây cối mọc trên các dãy núi lân cận.
गरुड उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the epic motif that extraordinary power, when directed toward a goal (here, the destruction of enemies), can have vast collateral effects on the natural world; it implicitly raises an ethical awareness of how violence and force disturb the wider order beyond the immediate target.
Garuḍa describes (or the narration reports through his speech) his overwhelming assault on the Niṣādas: he raises a sky-reaching dust cloud, affects even the ocean’s waters, and shakes the mountain trees—emphasizing the superhuman scale of his action.