Shloka 19
Śārṅgaka-stuti to Agni during the Khāṇḍava Conflagration (शार्ङ्गक-स्तुतिः / अग्नि-स्तुतिः)
तथा कृष्णस्य वीर्येण नायुधं विद्यते समम् । येन नागान् पिशाचांश्व निहन्यान्माधवो रणे,मैं वायुके समान वेगवान् श्वेत वर्णके दिव्य अश्व तथा मेघके समान गम्भीर घोष करनेवाला एवं सूर्यके समान तेजस्वी रथ चाहता हूँ। इसी प्रकार इन भगवान् श्रीकृष्णके बल-पराक्रमके अनुसार कोई आयुध इनके पास भी नहीं है, जिससे ये नागों और पिशाचोंको युद्धमें मार सकें
tathā kṛṣṇasya vīryeṇa nāyudhaṃ vidyate samam | yena nāgān piśācāṃś ca nihanyān mādhavo raṇe || vāyuke samāna-vegavān śveta-varṇakaḥ divya aśvaḥ tathā megha-sama-gambhīra-ghoṣaḥ sūrya-sama-tejasvī rathaṃ cāhaṃ icchāmi |
“Và cũng không có vũ khí nào tương xứng với dũng lực của Krishna—không có binh khí nào để Madhava dùng trong chiến trận mà diệt được loài Nāga và bọn Piśāca.”
अजुन उवाच
Educational Q&A
True strength is not merely a matter of possessing weapons; it is grounded in inner valor and divine support. Arjuna frames Krishna’s power as incomparable, implying that ethical victory depends on alignment with a higher, protective force rather than on armaments alone.
Arjuna speaks, requesting or envisioning extraordinary battle equipment—a wind-swift white horse and a thunderous, sun-bright chariot—while emphasizing that even such instruments are secondary to Krishna’s unmatched prowess, capable of overcoming formidable and uncanny adversaries like Nāgas and Piśācas.