Shloka 10
कद्रू-इन्द्र-स्तुतिः तथा नागानां तापनिवृत्तिः
Kadrū’s Hymn to Indra and the Nāgas’ Distress
वेलादोलानिलचलं क्षोभोद्वेगसमुच्छितम् । वीचीहस्तै: प्रचलितैर्न॑त्यन्तमिव सर्वतः,तटपर तीव्रवेगसे बहनेवाली वायु मानो झूला बनकर उस महासागरको चंचल किये देती थी। वह क्षोभ और उद्वेगसे बहुत ऊँचेतक लहरें उठाता था और सब ओर चंचल तरंगरूपी हाथोंको हिला-हिलाकर नृत्य-सा कर रहा था
velādolānilacalaṁ kṣobhoddvegasamucchitam | vīcīhastaiḥ pracalitair nātyantam iva sarvataḥ ||
Śaunaka tả rằng: “Như thể có ngọn gió nơi bờ biển, tựa chiếc nôi đung đưa, làm đại dương ấy không ngừng chao đảo. Phồng lên vì xao động và dâng trào vì cuồng nhiệt, nó nâng những con sóng cao vút; và khắp bốn phía, với những ‘bàn tay’ là các lớp sóng lăn tăn đang chuyển động, nó dường như múa trong cơn náo loạn.”
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse primarily offers poetic description rather than a direct moral injunction; implicitly, it uses the ocean’s turbulence as an image of overwhelming agitation—suggesting how powerful forces can unsettle even what seems vast and stable, much like emotions or events can disturb the mind and society.
Śaunaka is describing a scene of the sea being violently stirred by wind: waves rise high in agitation, and the ocean appears to ‘dance’ as its billows move like hands in all directions.