Shloka 25
Adhyāya 196: Droṇa’s Conciliatory Counsel and Karṇa’s Suspicion of Counsel (मन्त्र-नय-विवादः)
तत्र होवं भवितारो न संशयो योनिं सर्वे मानुषीमाविशध्वम् । तत्र यूयं कर्म कृत्वाविषहां बहूनन्यान् निधन प्रापयित्वा,“वहाँ भविष्यमें निश्चय ही तुमलोग ऐसे ही होनेवाले हो--तुम सबको मनुष्ययोनिमें प्रवेश करना पड़ेगा। उस जन्ममें तुम अनेक दुःसह कर्म करके बहुतोंको मौतके घाट उतारकर पुनः अपने शुभ कर्मोद्वारा पहलेसे ही उपार्जित पुण्यात्माओंके निवासयोग्य इन्द्रलोकमें आ जाओगे। मैंने जो कुछ कहा है, वह सब कुछ तुम्हें करना होगा। इसके सिवा और भी नाना प्रकारके प्रयोजनोंसे युक्त कार्य तुम्हारे द्वारा सम्पन्न होंगे!
tatra hovam bhavitāro na saṁśayo yoniṁ sarve mānuṣīm āviśadhvam | tatra yūyaṁ karma kṛtvāviṣahāṁ bahūn anyān nidhanaṁ prāpayitvā ||
Vyāsa nói: “Không còn nghi ngờ gì: về sau các ngươi nhất định sẽ trở nên như thế. Tất cả các ngươi phải đi vào thai người. Trong kiếp ấy, làm những việc khó lòng chịu đựng, các ngươi sẽ khiến nhiều kẻ khác phải chết; rồi nhờ những hành nghiệp cát tường, các ngươi sẽ trở lại cõi trời Indra—nơi ở của những bậc đã tích lũy công đức. Điều ta đã tuyên bố, các ngươi phải thực hiện; và ngoài ra, còn nhiều việc khác, mỗi việc mang một mục đích riêng, cũng sẽ được hoàn thành qua các ngươi.”
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse frames human incarnation as a destined instrument of karma: beings must enter human birth, perform difficult actions with grave consequences (including causing deaths), and yet can return to heaven through later auspicious, merit-producing deeds. It highlights the Mahābhārata’s ethical tension—actions may be part of a larger cosmic purpose, but they still carry moral weight and require subsequent dharmic conduct.
Vyāsa delivers a prophetic declaration: those addressed are told they will certainly take human birth, enact harsh and fateful deeds that lead many to death, and afterward attain Indra’s world by virtue of good actions. The statement also implies that additional purpose-driven tasks will be accomplished through their embodied lives.