Shloka 23
आर्जुन–गन्धर्वसंवादः
Arjuna–Gandharva Dialogue on Honor, Night-Power, and Purohita-Nīti
तथापि तेषां दुःखेन परीतानां निशम्य तत् | बालस्य वाक्यमव्यक्तं हर्ष: समभवन्महान्,यद्यपि वे सब लोग दु:खमें डूबे हुए थे, तथापि उस बालककी अस्पष्ट तोतली बोली सुनकर उनके हृदयमें सहसा अत्यन्त प्रसन्नताकी लहर दौड़ गयी
tathāpi teṣāṃ duḥkhena parītānāṃ niśamya tat | bālasya vākyam avyaktam harṣaḥ samabhavan mahān ||
Dẫu họ đang bị nỗi sầu khổ vây phủ, nhưng vừa nghe tiếng nói còn ngọng nghịu, chưa rõ lời của đứa trẻ ấy, một niềm hoan hỷ lớn lao bỗng chốc dâng trào trong lòng họ.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in deep grief, small signs of innocence and life—like a child’s inarticulate words—can awaken joy and restore hope; the heart is responsive to tenderness and human bonds.
A group of people are described as being overwhelmed by sorrow; nevertheless, when they hear a child speak indistinctly, a sudden and great happiness arises among them.