Shloka 4
Ādi Parva, Adhyāya 158 — Aṅgāraparṇa-saṃvāda and Gaṅgā-tīrtha Saṃghaṭṭa
Encounter at the Gaṅgā ford
एतद्धि परम॑ नार्या: कार्य लोके सनातनम् | प्राणानपि परित्यज्य यद् भर्तृहितमाचरेत्,पत्नी, पुत्र और पुत्री--ये सब अपने ही लिये अभीष्ट होते हैं। आप उत्तम बुद्धि- विवेकका आश्रय लेकर शोक-संताप छोड़िये। मैं स्वयं वहाँ (राक्षसके समीप) चली जाऊँगी। पत्नीके लिये लोकमें सबसे बढ़कर यही सनातन कर्तव्य है कि वह अपने प्राणोंको भी निछावर करके पतिकी भलाई करे
etaddhi paramaṁ nāryāḥ kāryaṁ loke sanātanam | prāṇān api parityajya yad bhartṛhitam ācaret ||
Quả thật, đó chính là bổn phận tối thượng và muôn đời của người nữ ở đời: dẫu phải lìa bỏ hơi thở sinh mạng, vẫn phải hành động vì lợi ích của chồng. Vậy xin hãy gạt sầu đau sang một bên, mà chọn việc làm bảo toàn phúc lợi cho chàng, dù thiếp phải chịu phần thiệt thòi.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse presents an idealized norm of strīdharma: a wife’s highest duty is to act for her husband’s welfare, even to the point of sacrificing her own life. It frames this as a ‘sanātana’ (timeless) ethical obligation.
A brāhmaṇa speaker articulates a resolve grounded in duty: grief should be set aside and decisive action taken for the husband’s protection. The surrounding context (as reflected in the accompanying prose) suggests a crisis involving danger, where the wife offers to go herself to avert harm to her husband.