Shloka 3
Hiḍimbā’s Petition, Conditional Union with Bhīma, and the Birth-Naming of Ghaṭotkaca (आदि पर्व, अध्याय १४३)
अयं समाज: सुमहान् रमणीयतमो भुवि । उपस्थित: पशुपतेर्नगरे वारणावते,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तदनन्तर राजा दुर्योधन और उसके छोटे भाइयोंने धन देकर तथा आदर-सत्कार करके सम्पूर्ण अमात्य आदि प्रकृतियोंको धीरे-धीरे अपने वशमें कर लिया। कुछ चतुर मन्त्री धृतराष्ट्रकी आज्ञासे (चारों ओर) इस बातकी चर्चा करने लगे कि “वारणावत नगर बहुत सुन्दर है। उस नगरमें इस समय भगवान् शिवकी पूजाके लिये जो बहुत बड़ा मेला लग रहा है, वह तो इस पृथ्वीपर सबसे अधिक मनोहर है'
vaiśampāyana uvāca |
ayaṃ samājaḥ sumahān ramaṇīyatamo bhuvi |
upasthitaḥ paśupater nagare vāraṇāvate ||
Vaiśampāyana nói: “Đây là một cuộc hội tụ thật lớn—thật là mỹ lệ bậc nhất trên cõi đất—đang hiện diện tại thành Vāraṇāvata để phụng thờ Paśupati (Śiva).” Trong mạch truyện, câu ấy là lời quảng bá nhằm thuyết phục: phe Kaurava tô điểm lễ hội để dụ các Pāṇḍava rời đi dưới danh nghĩa sùng kính, che giấu một mưu đồ chính trị đáng ngờ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how outwardly pious and attractive public events can be used as instruments of persuasion. Ethically, it warns that devotion and civic celebration may be exploited to conceal adharma—so discernment (viveka) is necessary alongside faith.
The narrator describes a grand, beautiful gathering in Vāraṇāvata for the worship of Śiva (Paśupati). In the broader episode, such praise serves to entice targets toward Vāraṇāvata, setting the stage for the Kauravas’ covert scheme against the Pāṇḍavas.