Hiḍimbā’s Account and the Bhīma–Hiḍimba Engagement (आदि पर्व, अध्याय १४२)
भृता हि पाण्डुनामात्या बल॑ च सततं भृतम् । भृताः पुत्राश्न पौत्राश्ष॒ तेषामपि विशेषत:,पाण्डुने सभी मन्त्रियों तथा सैनिकोंका सदा पालन-पोषण किया था। उनका ही नहीं, उनके पुत्र-पौत्रोंक भी भरण-पोषणका विशेष ध्यान रखा था
vaiśampāyana uvāca | bhṛtā hi pāṇḍunāmātyā balaṃ ca satataṃ bhṛtam | bhṛtāḥ putrāś ca pautrāś ca teṣām api viśeṣataḥ ||
Vaiśaṃpāyana nói: “Quả thật, Pāṇḍu luôn nuôi dưỡng các đại thần và quân đội của mình. Không chỉ họ—ngài còn chu cấp cho cả con cháu của họ, đặc biệt lưu tâm đến gia quyến của họ.”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights rājadharma: a king’s ethical obligation is not merely to command service but to sustain those who serve him—ministers and soldiers—and to extend protection and livelihood to their families, ensuring social stability and gratitude-based loyalty.
Vaiśampāyana describes Pāṇḍu’s conduct as a ruler, emphasizing that he regularly provided for his administrative and military personnel and took special care to support even their sons and grandsons, portraying him as conscientious and generous in governance.