Shloka 5
Kuntī’s Appeal for Progeny and the Vyuṣitāśva–Bhadrā Precedent (कुन्ती-पाण्डु संवादः; व्युषिताश्व-भद्रा आख्यानम्)
सिंहदर्प महोरस्कं वृषभाक्षं महाबलम् | आदित्यमिव सर्वेषां राज्ञां प्रच्छाद्य वै प्रभा:,उनमें सिंहके समान अभिमान जाग रहा था। उनकी छाती बहुत चौड़ी थी। उनके नेत्र बैलकी आँखोंके समान बड़े-बड़े थे। उनका बल महान् था। वे सब राजाओंकी प्रभाको अपने तेजसे आच्छादित करके भगवान् सूर्यकी भाँति प्रकाशित हो रहे थे
siṁhadarpa-mahoraskaṁ vṛṣabhākṣaṁ mahābalam | ādityam iva sarveṣāṁ rājñāṁ pracchādya vai prabhāḥ ||
Vaiśampāyana nói: Chàng kiêu hùng như sư tử, ngực nở rộng, mắt như mắt bò mộng, sức mạnh vô song. Với hào quang của chính mình, chàng che lấp vinh quang của mọi vua chúa, rực sáng như Mặt Trời.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the classical kṣatriya ideal: visible strength, courage, and radiance that naturally commands respect. Ethically, it suggests that authority in a royal setting is often communicated through self-mastery and presence—yet such splendor also foreshadows rivalry when many kings gather.
Vaiśampāyana is describing a powerful royal figure whose physical traits and brilliance eclipse other kings, emphasizing his dominance and the awe he inspires in the assembly.