Shloka 99
अनुक्रमणिकाध्यायः (Anukramaṇikā Adhyāya) — Invocation, Narrator Frame, and Textual Scope
कर्मान्तरेषु यज्ञस्य चोद्यमान: पुन: पुनः । इन तीन पुत्रोंको जन्म देकर परम ज्ञानी व्यासजी फिर अपने आश्रमपर चले गये। जब वे तीनों पुत्र वृद्ध हो परम गतिको प्राप्त हुए, तब महर्षि व्यासजीने इस मनुष्यलोकमें महाभारतका प्रवचन किया। जनमेजय और हजारों ब्राह्मणोंके प्रश्न करनेपर व्यासजीने पास ही बैठे अपने शिष्य वैशम्पायनको आज्ञा दी कि तुम इन लोगोंको महाभारत सुनाओ। वैशम्पायन याज्ञिक सदस्योंके साथ ही बैठे थे, अतः जब यज्ञकर्ममें बीच-बीचमें अवकाश मिलता, तब यजमान आदिके बार-बार आग्रह करनेपर वे उन्हें महाभारत सुनाया करते थे ।। ९६-९८ $ || विस्तरं कुरुवंशस्य गान्धार्या धर्मशीलताम्,उपाख्यानै: सह ज्ञेयमाद्यं भारतमुत्तमम् । इस महाभारत-पग्रन्थमें व्यासजीने कुरुवंशके विस्तार, गान्धारीकी धर्मशीलता, विदुरकी उत्तम प्रज्ञा और कुन्तीदेवीके धैर्यका भलीभाँति वर्णन किया है। महर्षि भगवान् व्यासने इसमें वसुदेवनन्दन श्रीकृष्णके माहात्म्य, पाण्डवोंकी सत्यपरायणता तथा धुृतराष्ट्रपुत्र दुर्योधन आदिके दुर्व्यवहारोंका स्पष्ट उल्लेख किया है। पुण्यकर्मा मानवोंके उपाख्यानोंसहित एक लाख श्लोकोंके इस उत्तम ग्रन्थको आद्यभारत (महाभारत) जानना चाहिये
karmāntareṣu yajñasya codyamānaḥ punaḥ punaḥ | vistaraṃ kuruvaṃśasya gāndhāryā dharmaśīlatām | upākhyānaiḥ saha jñeyam ādyaṃ bhāratam uttamam ||
Mỗi khi nghi lễ tế tự tạm ngưng giữa các phần việc, và hết lần này đến lần khác theo lời thỉnh cầu của chủ tế cùng những người khác, Vaiśampāyana lại tụng đọc Mahābhārata cho hội chúng các vị tham dự nghi lễ. “Bhārata thuở đầu” này phải được biết là sử thi tối thượng: cùng với vô số truyện tích răn dạy, nó thuật trọn sự mở rộng của dòng Kuru và đức hạnh kiên định của Gāndhārī—lấy lịch sử làm lời giáo huấn qua những đời sống nêu gương và những hệ quả của chúng.
Educational Q&A
The epic is framed as dharma-instruction: the Mahābhārata is ‘to be known’ as a supreme text because it teaches righteousness through lineage history and exemplary character (e.g., Gāndhārī’s dharmic steadfastness), supported by many illustrative sub-stories (upākhyānas).
During a sacrificial session, in the pauses between ritual acts, the reciter (Vaiśampāyana) is repeatedly urged by the patron and the assembly to narrate the Mahābhārata; the verse then signals key contents—especially the expansion of the Kuru line and Gāndhārī’s righteous conduct—presented within a larger tapestry of instructive tales.