Shloka 72
अनुक्रमणिकाध्यायः (Anukramaṇikā Adhyāya) — Invocation, Narrator Frame, and Textual Scope
जन्मप्रभृति सत्यां ते वेझि गां ब्रह्म॒वादिनीम् । त्वया च काव्यमित्युक्त तस्मात् काव्यं भविष्यति,मैं जानता हूँ कि आजीवन तुम्हारी ब्रह्मवादिनी वाणी सत्य भाषण करती रही है और तुमने अपनी रचनाको काव्य कहा है, इसलिये अब यह काव्यके नामसे ही प्रसिद्ध होगी
janmaprabhṛti satyāṃ te veḍhi gāṃ brahmavādinīm | tvayā ca kāvyam ity uktaṃ tasmāt kāvyaṃ bhaviṣyati |
“Từ thuở lọt lòng, ta biết lời nói của ngươi luôn chân thật, xứng đáng với tiếng nói của bậc brahmavādinī. Và vì chính ngươi đã gọi tác phẩm này là ‘kāvya’, nên nó ắt sẽ được lưu danh đúng như một kāvya.”
Educational Q&A
Truthful, spiritually grounded speech (satya-vāk) carries authority; when such a speaker designates a work as ‘kāvya’, that naming is treated as valid and enduring—emphasizing integrity of speech and the ethical power of truthful utterance.
A speaker affirms the lifelong truthfulness and brahmavādinī-status of the addressee’s speech, and then concludes that because the addressee has called the composition ‘kāvya’, it will be recognized and remembered as a kāvya.