इक्ष्वाकुवंश-प्रसङ्गः, पुरंजय-दैवसाहाय्य-कथा, युवनाश्व-मांधातृ-उत्पत्तिः, सौभरि-वैराग्योपदेशः
ततो मांधाता नामतो ऽभवत् । वक्त्रे चास्य प्रदेशिनी देवराजेन न्यस्ता तां पपौ । तां चामृतस्राविणीम् आस्वाद्याह्नैव स व्यवर्धत ॥
tato māṃdhātā nāmato 'bhavat | vaktre cāsya pradeśinī devarājena nyastā tāṃ papau | tāṃ cāmṛtasrāviṇīm āsvādyāhnaiva sa vyavardhata ||
پھر وہ ‘ماندھاتا’ کے نام سے معروف ہوا۔ دیوراج نے اپنی شہادت کی انگلی بچے کے منہ میں رکھی؛ اس نے اس سے پیا۔ اس امرت بہانے والے رس کا ذائقہ پا کر وہ ایک ہی دن میں پوری طرح بڑھ گیا۔
Sage Parāśara (narrating) to Maitreya
This verse explains the etymological and narrative basis: he ‘drank’ (papau) nectar-like sustenance placed by Indra, and thus became known as Māndhātṛ, marking him as a divinely favored ruler in the Solar lineage.
Parāśara presents Indra’s intervention—placing the forefinger in the infant’s mouth—as a sign that cosmic powers uphold dharma by sustaining and accelerating the growth of a future sovereign.
Though Vishnu is not named in this verse, the Purana’s frame implies that even Indra’s actions operate within Vishnu’s supreme order, where rightful kings arise through divinely governed providence.