Shiva’s Wedding Procession to Kailasa and the Marriage of Girija (Kali)
हिमवानुवाच मत्पुत्रीं भगवन् कालीं पौत्रीं च पुलहाग्रजे पितॄणामपि दौहित्रीं प्रतीच्छेमां मयोद्यताम्
himavānuvāca matputrīṃ bhagavan kālīṃ pautrīṃ ca pulahāgraje pitṝṇāmapi dauhitrīṃ pratīcchemāṃ mayodyatām
ہِمَوان نے کہا—“اے بھگوان، میری بیٹی کالی کو قبول فرمائیے؛ وہ پُلَہ کے بڑے بھائی کی پوتی اور پِتروں کی بھی نواسی ہے۔ میں جو اسے پیش کر رہا ہوں، اسے قبول کیجیے۔”
{ "primaryRasa": "adbhuta", "secondaryRasa": "shringara", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
The verse presents marriage/union as a dharmic act embedded in lineage and ancestral continuity; invoking Pitṛ-relations emphasizes responsibility to family and tradition while making offerings to the deity.
Primarily Vamśānucarita (genealogical/narrative material), since the verse foregrounds kinship descriptors (pautrī, dauhitrī) to situate Kāli within a sacral lineage network.
By linking Kāli to sages/ancestors (Pulaha’s line, Pitṛs), the text sacralizes her identity as not merely personal but cosmic-ancestral—suggesting that Śiva’s acceptance integrates wild transformative power (Kālī) into the ordered continuum of dharma and lineage.