Shloka 14
दर्शयित्वा तथा5>त्मानं रौद्रं रुद्रपराक्रम: । अवरुद्धोड्चरत् पार्थों वर्षाणि त्रिदशानि च | क्रोधाग्निमुत्सूजन् वीरो धार्तराष्ट्रेषु पाण्डव:,भयानक पराक्रमी कुन्तीपुत्र अर्जुन तेरह वर्षोतक वनमें विवश होकर रुके थे। अब (उपयुक्त अवसर पाकर) वे वीर पाण्डुकुमार धृतराष्ट्रके पुत्रोंपर अपनी क्रोधाग्नि बरसाते तथा अपने रौद्र रूपका दर्शन कराते हुए रणभूमिमें विचरने लगे
darśayitvā tathātmānaṃ raudraṃ rudra-parākramaḥ | avaruddho 'carat pārtho varṣāṇi tridaśāni ca || krodhāgnim utsṛjan vīro dhārtarāṣṭreṣu pāṇḍavaḥ ||
وَیشَمپایَن نے کہا—یوں اپنا رَودْر روپ دکھا کر، رُدر کے مانند پرाकرم والا پارتھ (ارجُن) مجبوری کے سبب تیرہ برس (بنवास اور اَجْناتवास) گزار چکا تھا۔ اب مناسب گھڑی پا کر وہ بہادر پانڈو رزمگاہ میں پھرنے لگا اور دھرتراشٹر کے بیٹوں پر اپنے غضب کی آگ برسانے لگا، اپنی ہیبت ناک قوت کو آشکار کرتا ہوا۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined power: anger and force are kept restrained through hardship and time, then released only when the proper moment for dharma arrives. It presents righteous action as governed by self-control and context, not mere impulse.
Vaiśampāyana describes Arjuna (Pārtha), who had endured the thirteen-year period of exile and concealment under constraint. Now, at the opportune time, he reveals his terrifying, Rudra-like martial aspect and turns his wrath against the Dhārtarāṣṭras (the Kauravas), moving about in battle.