Shloka 10
उत्तरो भयविषण्णः — बृहन्नडेन धैर्योपदेशः
Uttara’s Panic and Bṛhannadā’s Stabilizing Counsel
वैशम्पायन उवाच श्रुत्वा तदर्जुनो वाक्यं राज्ञ: पुत्रस्य भाषत: । अतीतसमये काले प्रियां भार्यामनिन्दिताम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--राजन्! इस प्रकार बोलते हुए राजकुमार उत्तरकी वह बात सुनकर सब बातोंमें कुशल अर्जुन बहुत प्रसन्न हुए। उस समयतक उनके अज्ञातवासकी अवधि पूरी हो गयी थी। अतः उन्होंने अपनी सतीसाध्वी प्यारी पत्नी पांचाल-राजकुमारी द्रौपदीको, जिसका अमग्निसे प्रादुर्भाव हुआ था और जो तन््वंगी, सत्य-सरलता आदि सदगुणोंसे विभूषित तथा पतिके प्रिय एवं हितमें तत्पर रहनेवाली थी, एकान्तमें बुलाकर कहा--“कल्याणि! तुम मेरी बात मानकर राजकुमार उत्तरसे शीघ्र इस प्रकार कहो -
vaiśampāyana uvāca | śrutvā tad arjuno vākyaṁ rājñaḥ putrasya bhāṣataḥ | atīta-samaye kāle priyāṁ bhāryām aninditām ||
وَیشَمپایَن نے کہا—بادشاہ کے بیٹے اُتّر کے یہ الفاظ سن کر، ہر معاملے میں ماہر ارجن نہایت خوش ہوا۔ کیونکہ اس وقت تک مقررہ مدت گزر چکی تھی؛ اس لیے حالات کے مطابق دانائی سے قدم اٹھانے کی نیت سے اس نے اپنی بے عیب محبوبہ زوجہ کو خلوت میں بلایا۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights prudent, dharma-aligned action: Arjuna responds to a developing crisis with composure and strategic clarity, and the epithet 'aninditā' underscores the ethical ideal of irreproachable conduct within relationships and public duty.
Prince Uttara has spoken, and Arjuna hears him and becomes pleased because the critical time-marker has passed (the period of concealment is effectively complete). Arjuna then privately summons his beloved, blameless wife (Draupadī) to set the next step in motion.