Shloka 27
Virāṭa Rescued from Suśarmā; Night Battle and Royal Gratitude (विराटमोक्षणं सुशर्मवधाभिमुखं च)
अन्योन्यं चापि संरब्धौ विचेरतुरमर्षणौ । कृतास्त्रौ निशितैर्बाणैरसिशक्तिगदा भूती,दोनोंका एक दूसरेके प्रति क्रोध और अमर्ष बढ़ा हुआ था। दोनों ही अस्त्रविद्यामें निपुण थे और दोनोंने ही तलवार, शक्ति तथा गदा भी ले रखी थी। उस समय दोनों तीखे बाणोंसे परस्पर प्रहार करते हुए रणभूमिमें विचरने लगे
anyonyam cāpi saṃrabdhau viceratur amarṣaṇau | kṛtāstrau niśitair bāṇair asiśaktigadābhṛtau ||
وَیشَمپایَن نے کہا— ایک دوسرے کے خلاف اُن کا غصّہ اور کینہ اور بڑھ گیا۔ ہتھیاروں کے فن میں ماہر، تلوار، شکتی (برچھا) اور گدا تھامے ہوئے، وہ تیز تیروں سے ایک دوسرے پر وار کرتے ہوئے میدانِ جنگ میں ادھر اُدھر گھومنے لگے۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger and resentment (saṃrambha, amarṣa) intensify conflict: even highly trained warriors, equipped with many weapons, become driven by escalating hostility. Ethically, it underscores the danger of krodha in war—skill without restraint can magnify destruction.
Two opposing fighters, both expert in arms and carrying sword, javelin, and mace, move around the battlefield and exchange volleys of sharp arrows, their mutual anger rising.