Draupadī’s Grief at Seeing the Heroes in Disguise (द्रौपदी-विषादः / वेष-परिभव-वर्णनम्)
आनृशंस्यमनुक्रोशं संविभागस्तथैव च । यस्मिन्नेतानि सर्वाणि सो5यमास्ते नरेश्वर:,जिनमें कोमलता, दया और सबको अन्न-वस्त्र देना आदि समस्त सदगुण विद्यमान थे, वे ही ये महाराज आज इस दुरवस्थामें पड़े हैं
ānṛśaṁsyam anukrośaṁ saṁvibhāgas tathaiva ca | yasminn etāni sarvāṇi so ’yam āste nareśvaraḥ ||
نرمی (بے رحمی سے دوری)، رحم دلی اور دوسروں کے ساتھ بانٹنے کی عادت—جس میں یہ سب خوبیاں موجود تھیں، وہی نریشور آج یہاں اس خستہ حال میں بیٹھا ہے۔
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights royal dharma as grounded in kindness, compassion, and sharing, while also stressing the fragility of worldly status: even a virtuous king can fall into distress, inviting reflection on impermanence and the need to uphold virtue regardless of fortune.
Vaiśampāyana points out that the king—known for gentleness, compassion, and generosity—has now come to a pitiable state, underscoring the contrast between his former virtues and his present misfortune.