Shloka 27
द्रौपद्याः भीमसेन-प्रबोधनम्
Draupadī Awakens Bhīmasena
“मेरे पति इस सम्पूर्ण संसारको मार सकते हैं; किंतु वे धर्मके बन्धनमें बँधे हैं, इसीसे आज उनकी मुझ मानिनी पत्नीपर सूतपुत्रने पैरसे प्रहार किया है ।। शरणं ये प्रपन्नानां भवन्ति शरणार्थिनाम् । चरन्ति लोके प्रच्छन्ना: क्व नु तेडद्य महारथा:,“जो शरण चाहनेवाले अथवा शरणमें आये हुए सब लोगोंको शरण देते हैं, वे मेरे महारथी पति अपने स्वरूपको छिपाकर आज जगतमें कहाँ विचर रहे हैं?
mama patiḥ imaṃ samastaṃ saṃsāraṃ hantum arhati; kintu sa dharmabandhane baddhaḥ. ata eva adya sūtaputreṇa mama māninī-bhāryāyāḥ pādena prahāraḥ kṛtaḥ. śaraṇaṃ ye prapannānāṃ bhavanti śaraṇārthinām, caranti loke pracchannāḥ kva nu te ’dya mahārathāḥ?
وَیشَمپایَن نے کہا— میرا شوہر اس پورے جہان کو نیست و نابود کرنے کی قدرت رکھتا ہے، مگر وہ دھرم کی پابندیوں میں بندھا ہے؛ اسی لیے آج سوت پُتر نے میری—معزز بیوی کی—توہین کرتے ہوئے پاؤں سے ضرب لگائی۔ جو پناہ چاہنے والوں اور شरणागतوں کو پناہ دیتے ہیں، وہ مہارथ آج بھیس بدل کر دنیا میں کہاں پھر رہے ہیں؟
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Power without dharma is not praised: even one capable of overwhelming violence restrains himself under moral duty. The verse also elevates the ideal of the protector—those who give refuge to the surrendered—highlighting the ethical obligation to defend the vulnerable and uphold honor.
During the Pāṇḍavas’ year of concealment in Virāṭa’s kingdom, Draupadī is humiliated when Kīcaka (derided as a sūtaputra) kicks her. She laments that her mighty protectors—her husbands, famed as refuge-givers—are forced by their vow and dharma to remain hidden, unable to reveal themselves immediately.