Shloka 39
Adhyāya 14: Sudēṣṇā Sends Sairandhrī to Kīcaka’s House (सुदेष्णा–सैरन्ध्री–कीचक संवादः)
दोषान् बहुन् प्राणहरान् सर्वलोकविगर्लितान् | प्रोवाचेदं सुदुर्बुद्धिद्रौपदीमजितेन्द्रिय:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! सैरन्ध्रीके इस प्रकार समझानेपर भी कीचकको होश न हुआ। वह कामसे मोहित हो रहा था। यद्यपि उस दुर्वबुद्धिको यह मालूम था कि परायी स्त्रीके स्पर्शसे बहुत-से ऐसे दोष प्रकट होते हैं, जिनकी सब लोग निन्दा करते हैं तथा जिनके कारण प्राणोंसे भी हाथ धोना पड़ता है; तो भी उस अजितेन्द्रिय तथा अत्यन्त दुर्बुद्धिने द्रौपदीसे इस प्रकार कहा--
doṣān bahūn prāṇaharān sarvalokavigarhitān | provācedaṃ sudurbuddhir draupadīm ajitendriyaḥ ||
وَیشَمپایَن نے کہا—اے جنمیجَے! سَیرَندھری کے اس طرح سمجھانے پر بھی کیچک کو ہوش نہ آیا؛ وہ کام کے فریب میں ڈوب گیا۔ حالانکہ وہ جانتا تھا کہ پرائی عورت کو چھونا بہت سے ایسے سنگین عیب پیدا کرتا ہے جو سب لوگوں کے نزدیک قابلِ ملامت ہیں اور جن کے سبب جان تک چلی جاتی ہے؛ پھر بھی بےقابو حواس اور کج فہم رکھنے والے اس شخص نے دروپدی سے یہ باتیں کہیں—
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Uncontrolled desire (ajitendriya) drives a person to knowingly commit acts that society condemns and that can bring severe, even fatal, consequences; ethical restraint is presented as essential to dharma.
The narrator describes a man who, despite understanding the grave sin and danger involved in violating another’s wife, still proceeds to address Draupadī—signaling his lust-driven disregard for dharma.