Shloka 15
Adhyāya 14: Sudēṣṇā Sends Sairandhrī to Kīcaka’s House (सुदेष्णा–सैरन्ध्री–कीचक संवादः)
एवंरूपा मया नारी काचिदन्या महीतले । न दृष्टपूर्वा सुओणि यादृशी त्वमनिन्दिते,'सुश्रोणि! अनिन्दिते! जैसी तुम हो, ऐसे मनोहर रूपवाली कोई दूसरी स्त्री इस पृथ्वीपर मैंने आजसे पहले कभी नहीं देखी थी
evaṃrūpā mayā nārī kācid anyā mahītale | na dṛṣṭapūrvā suśroṇi yādṛśī tvam anindite ||
وَیشَمپایَن نے کہا— اے بے عیب، اے خوشکمر! اس زمین پر تم جیسی دلربا صورت والی کوئی دوسری عورت میں نے پہلے کبھی نہیں دیکھی۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse illustrates a common epic convention: admiration is expressed through restrained, honorific language (“anindite”), emphasizing social decorum and the ideal of speaking without insult even when praising.
Within Vaiśampāyana’s narration, a woman is addressed directly and praised as unmatched in beauty on earth, using conventional epithets (“suśroṇi,” “anindite”) to mark respect and admiration.