Shloka 43
नीलभास्वरवर्णश्न॒ पादपैरुपशोभितम् | भ्रमरैरुपगीतं च पक्षिभिश्न महायशा:,नीले रंगके चमकीले वृक्ष उस वनकी शोभा बढ़ा रहे थे। भ्रमरोंके गुंजन और विहंगोंके कलरवसे वह वनप्रान्त शब्दायमान हो रहा था
nīlābhāsvara-varṇaṃ ca pādapaiḥ upaśobhitam | bhramaraiḥ upagītaṃ ca pakṣibhiś ca mahāyaśaḥ ||
اے بلند نام والے! نیلگوں، درخشاں رنگ کے درختوں نے اس جنگل کو آراستہ کر رکھا تھا؛ بھنوروں کی گونجتی نغمگی اور پرندوں کی چہچہاہٹ سے وہ جنگل گونج رہا تھا۔
यक्ष उवाच
Educational Q&A
The verse primarily sets an atmosphere rather than stating a direct maxim: it frames the Yakṣa’s encounter in a living, resonant forest, preparing the listener for reflective questioning where attentiveness and discernment (dharma-buddhi) will matter.
The Yakṣa describes the forest scene—trees with a dark-blue radiance and the continuous soundscape of bees and birds—situating the dialogue in a vivid natural setting during the Yakṣa episode in Vana Parva.