अरण्यकपर्व — मार्कण्डेयकथिते रामविजयः, सीताशुद्धिः, अयोध्याप्रत्यागमनवर्णनम्
Rāma’s victory, Sītā’s vindication, and return to Ayodhyā as told by Mārkaṇḍeya
विदेहराजो जनक: सीता तस्यात्मजा विभो | यां चकार स्वयं त्वष्टा रामस्य महिषीं प्रियाम्
videharājo janakaḥ sītā tasyātmajā vibho | yāṃ cakāra svayaṃ tvaṣṭā rāmasya mahiṣīṃ priyām |
اے زورآور! وِدِیہ کے راجا جنک تھے اور سیتا اُن کی بیٹی تھی۔ اسے خود خالقِ کائنات نے اس لیے بنایا تھا کہ وہ رام کی محبوبہ اور مہارانی بنے۔
मार्कण्डेय उवाच
The verse presents Sītā’s birth and marriage as guided by divine intention, suggesting that exemplary figures and their unions can be instruments of dharma, not merely outcomes of human choice.
Mārkaṇḍeya identifies Janaka as the king of Videha and introduces Sītā as his daughter, stating that the Creator (Tvaṣṭṛ) fashioned her to be Rāma’s beloved chief queen, thereby framing her role as providential.