Daśagrīva-boonāvaraṇa, Viṣṇv-avatāra-niyoga, Vānara-sahāya-janana, Mantharā-nirmāṇa
फलमूलाशनास्ते हि सुखारहँ दुःखमुत्तमम् प्राप्तकालमनुध्यान्त: सेहिरे वरपूरुषा:
phalamūlāśanās te hi sukhārhāṁ duḥkham uttamam | prāptakālam anudhyāntaḥ sehīre varapuruṣāḥ ||
وہ پھل اور جڑیں کھا کر بسر کرتے تھے۔ آسائش کے لائق ہوتے ہوئے بھی وہ سخت ترین مصیبتیں جھیلتے؛ اور یہ سوچ کر کہ یہ دکھ بھوگنے کا مقررہ زمانہ ہے، ثابت قدمی اور صبر کے ساتھ خاموشی میں ہر تکلیف سہہ لیتے تھے—کیونکہ وہ سب کے سب حقیقی فضیلت والے مرد تھے۔
वैशम्पायन उवाच
True nobility is shown by patient endurance: even those fit for comfort accept hardship when it is the rightful time, sustaining themselves simply and bearing suffering with reflection and self-restraint.
The narrator describes the exiled heroes living in the forest on fruits and roots, silently enduring intense difficulties while contemplating that this period of suffering has come by fate/time and must be borne with steadiness.