Shloka 513
उद्योगपर्व — अध्याय ९३: कृष्णस्य धृतराष्ट्रोपदेशः
Kṛṣṇa’s Counsel to Dhṛtarāṣṭra in the Assembly
अमृतस्येव नातृप्यन् प्रेक्षमाणा जनार्दनम् | सब राजा दीर्घकालके पश्चात् दशार्हकुलभूषण भगवान् जनार्दनको देखकर उन्हींकी ओर एकटक दृष्टि लगाये रहे, मानो अमृत पी रहे हों। इस प्रकार उन्हें तृप्ति ही नहीं होती थी
amṛtasyeva nātṛpyan prekṣamāṇā janārdanam |
ویشَمپاین نے کہا—جناردن کو یک ٹک دیکھتے ہوئے وہ راجا سیر نہ ہوتا تھا، جیسے امرت پیتے ہوئے بھی سیرابی نہیں ہوتی۔ بہت مدت کے بعد دَشارہ کُل کے زیور، بھگوان جناردن کے دیدار پا کر اس نے نگاہ اُنہی پر جما دی، گویا امرت کا ذائقہ چکھ رہا ہو؛ پھر بھی اس کی تشنگی نہ بجھی۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-spiritual power of darśana: the sight of a righteous, divine guide (Janārdana/Kṛṣṇa) nourishes the heart beyond ordinary pleasure, suggesting that true fulfillment arises from contact with dharma and the divine rather than from transient worldly gains.
In the Udyoga Parva’s pre-war setting, a king (contextually, a royal figure meeting Kṛṣṇa) beholds Janārdana after a long time and remains fixed in gaze, unable to feel satiated—likened to drinking nectar—showing deep reverence and emotional absorption in Kṛṣṇa’s presence.