कुन्ती-विलापः तथा गोविन्द-आश्वासनम्
Kuntī’s Lament and Govinda’s Consolation
अभ्यागच्छति दाशाहें प्रज्ञाचक्षुर्नराधिप: । सहैव द्रोणभीष्माभ्यामुदतिष्ठन्महायशा:,श्रीकृष्णके आते ही महायशस्वी प्रज्ञाचक्षु राजा धृतराष्ट्र द्रोणाचार्य तथा भीष्मजीके साथ ही अपने आसनसे उठकर खड़े हो गये
vaiśampāyana uvāca |
abhyāgacchati dāśārhe prajñācakṣur narādhipaḥ |
sahaiva droṇabhīṣmābhyām udatiṣṭhan mahāyaśāḥ ||
وَیشَمپایَن نے کہا—جب دَاشارھَ کے نسل سے شری کرشن قریب آئے تو عظیم شہرت والے، ‘پرج्ञا-چکشُ’ نریش دھرتراشٹر، درون اور بھیشم کے ساتھ ہی، فوراً اپنے آسن سے اٹھ کر کھڑے ہو گئے۔
वैशम्पायन उवाच
Even amid political tension, dharmic conduct is shown through honoring virtue and moral authority. Rising to receive Kṛṣṇa reflects recognition that ethical counsel and restraint should precede force.
Kṛṣṇa arrives at the Kuru court; Dhṛtarāṣṭra, along with the elders Droṇa and Bhīṣma, stands up from his seat to receive him respectfully, marking the seriousness of the impending negotiations.