Saṃjaya’s Warning to Dhṛtarāṣṭra: Accountability, Alliance-Shift, and the Pāṇḍava Strategic Edge
यदिदं ते विलपितं पाण्डवान् प्रति भारत | अनीशेनेव राजेन्द्र सर्वमेतन्निरर्थकम्,राजेन्द्र! आपने जो पाण्डवोंके बल-पराक्रमकी चर्चा करके असमर्थकी भाँति विलाप किया है, यह सब व्यर्थ है
yad idaṁ te vilapitaṁ pāṇḍavān prati bhārata | anīśeneva rājendra sarvam etan nirarthakam ||
سنجے نے کہا—اے بھارت، اے راجندر! پانڈوؤں کے بارے میں بےبس آدمی کی طرح تمہارا یہ نوحہ—سب کا سب لاحاصل ہے۔
संजय उवाच
Mere lamentation, especially when one still has agency as a ruler, is ethically empty; a king must move from helpless complaint to responsible decision and action aligned with dharma.
Dhṛtarāṣṭra has been speaking anxiously about the Pāṇḍavas’ power and lamenting as if he were helpless; Sañjaya rebukes him, saying such talk is futile.