Shloka 4
अध्याय ४६ — सभाप्रवेशः तथा सञ्जयस्य दूतवृत्तान्तः
Entry into the Royal Assembly and Sañjaya’s Envoy Report
सुधावदातां विस्तीर्णा कनकाजिरभूषिताम् । चन्द्रप्रभां सुरुचिरां सिक्तां चन्दनवारिणा,धृतराष्ट्र आदि समस्त कौरवोंने भी पाण्डवोंकी धर्मार्थयुक्त बातें सुननेकी इच्छासे उस सुन्दर एवं विशाल राजसभामें प्रवेश किया, जो चूनेसे पुती होनेके कारण अत्यन्त उज्ज्वल दिखायी देती थी। सुवर्णमय प्रांगण उसकी शोभा बढ़ा रहे थे। वह सभा चन्द्रमाकी श्वेत रश्मियोंके समान प्रकाशित हो रही थी। वह देखनेमें अत्यन्त मनोहर थी और उसके भीतर चन्दनमिश्रित जलसे छिड़काव किया गया था
sudhāvadātāṁ vistīrṇāṁ kanakājirabhūṣitām | candraprabhāṁ surucirāṁ siktāṁ candanavāriṇā ||
وہ شاہی سبھا چونے سے پلستر کی ہوئی سی نہایت سفید و روشن اور وسیع تھی، سنہری صحنوں سے آراستہ؛ چاند کی روشنی کی مانند درخشاں، بے حد دلکش، اور صندل ملے پانی سے چھڑکی ہوئی تھی۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical ideal of giving audience to dharma-aligned counsel: even amid political tension, rulers and elders should be willing to hear what is righteous and beneficial (dharma-artha), in a setting that reflects order, purity, and restraint.
The narrator describes the splendid, moon-bright assembly hall—whitewashed, gold-adorned, and sprinkled with sandalwater—into which Dhṛtarāṣṭra and the Kauravas enter with the intention of hearing the Pāṇḍavas’ dharmic and purposeful statements.