अध्याय २९ — वासुदेव–संजय संवादः
Karma, Varṇa-Dharma, and the Ethics of Governance
यस्य कामो वर्तते नित्यमेव नान्य: शमाद् भारतानामिति सम | स बाह्लिकानामृषभो मनीषी त्वयाभिवाद्य: संजय साधुशील:
yasya kāmo vartate nityam eva nānyaḥ śamād bhāratānām iti sam | sa bāhlikānām ṛṣabho manīṣī tvayābhivādyaḥ sañjaya sādhūśīlaḥ ||
یُدھِشٹھِر نے کہا—اے سنجے! اُس دانا اور نیک سیرت باہلیک کو—جو باہلیکوں میں سب سے برتر ہے—میرا باادب سلام پہنچا دینا؛ جس کی دائمی اور واحد آرزو یہی ہے کہ بھارتوں کے درمیان ہمیشہ صلح و آشتی اور باہمی ہم آہنگی قائم رہے، اور دلوں کی تسکین و میل ملاپ کے سوا اسے کوئی اور خواہش نہیں۔
युधिछिर उवाच
The verse elevates śama (peaceful restraint and concord) as the highest and sole worthy desire in a fractured family polity; it frames ethical leadership as prioritizing reconciliation over personal gain.
In the diplomatic exchanges preceding war, Yudhiṣṭhira instructs Sañjaya to offer his respectful greetings to the virtuous elder Bāhlīka, praising him as one whose constant aim is peace among the Bhāratas.