Shloka 16
ग्लायन्तं भरतश्रेष्ठ रामबाणप्रपीडितम् । ततो मामपयातं वै भृशं विद्धमचेतसम्,भरतश्रेष्ठ) परशुरामजीके बाणसे अत्यन्त पीड़ित होनेके कारण मुझे बड़ी व्याकुलता हो रही थी। मैं अत्यन्त घायल और अचेत होकर रणभूमिसे दूर हट गया था। भारत! इस अवस्थामें मुझे देखकर परशुरामजीके अकृतव्रण आदि सेवक तथा काशिराजकी कन्या अम्बा ये सब-के-सब अत्यन्त प्रसन्न हो कोलाहल करने लगे
glāyantaṃ bharataśreṣṭha rāma-bāṇa-prapīḍitam | tato mām apayātaṃ vai bhṛśaṃ viddham acetasaṃ ||
بھیشم نے کہا: اے بھرت شریشٹھ! پرشورام کے تیروں کی سخت اذیت سے میں نڈھال ہو گیا۔ پھر میں شدید زخمی اور بے ہوش ہو کر میدانِ جنگ سے ہٹ گیا۔ مجھے اس حالت میں دیکھ کر پرشورام کے خدام—اکرت ورن وغیرہ—اور کاشی راج کی بیٹی امبا خوشی سے بلند شور و غوغا کرنے لگے۔
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the human limits even of great warriors and the ethical tension in war: prowess does not erase vulnerability, and opponents or partisans may react with triumph at another’s suffering—an implicit reminder to examine one’s conduct and emotions (dharma) amid conflict.
Bhīṣma recounts that Paraśurāma’s arrows overwhelmed him; badly wounded and unconscious, he withdrew from the battlefield. Paraśurāma’s followers, along with Amba (who bears hostility toward Bhīṣma), rejoiced loudly upon seeing his condition.