Shloka 36
संरम्भादब्रवीद् राम: क्रोधपर्याकुलेक्षण:,शत्रुदमन दुर्योधन! परशुरामजीने क्रोधभरे नेत्रोंसे देखते हुए बड़े रोषावेशमें आकर यह बात कही थी, तथापि मैं प्रिय वचनोंद्वारा उन भृगुश्रेष्ठ महात्मासे बार-बार शान्त रहनेके लिये प्रार्थना करता रहा; पर वे किसी प्रकार शान्त न हो सके
saṃrambhād abravīd rāmaḥ krodha-paryākulekṣaṇaḥ | śatru-damana duryodhana! paraśurāmaḥ jīne krodha-bhare netrābhyāṃ paśyan mahā-roṣāveśam āgamya idaṃ vacaḥ uvāca | tathāpi ahaṃ priya-vacanaiḥ bhṛgu-śreṣṭhaṃ mahātmānaṃ punaḥ punaḥ śānta-bhāvāya prārthayām āsa; sa tu kathaṃcid api śāntaḥ na babhūva ||
رام نے، جن کی نگاہیں غصّے سے مضطرب تھیں، جوشِ غضب میں کہا—“اے دشمنوں کو دبانے والے دُریودھن! پرشورام نے غضب ناک نگاہوں سے یہ باتیں کہیں۔ پھر بھی میں بھِرگوؤں میں افضل اس مہاتما کو نرم و خوشگوار کلام سے بار بار ٹھنڈا کرنے کی کوشش کرتا رہا؛ مگر وہ کسی طرح بھی پرسکون نہ ہو سکے۔”
राम उवाच
Educational Q&A
Even when confronted with intense wrath—especially from a revered ascetic—one should attempt conciliation through gentle speech and repeated appeals to calm. The passage highlights the ethical priority of self-restraint and peacemaking, while also acknowledging that anger can become ungovernable once it overwhelms discernment.
Parashurama (Rama) addresses Duryodhana, describing how Parashurama, eyes inflamed with anger, spoke in a burst of fury. The speaker reports that he repeatedly tried to pacify the Bhargava sage with pleasing words, but Parashurama would not calm down.