Shloka 9
भीष्मस्य सेनापत्यप्रतिज्ञा तथा रथसंख्यावर्णनम् | Bhishma Accepts Command and Enumerates Kaurava Strength
कैतव्य गत्वा भरतान् समेत्य सुयोधन धार्तराष्ट्रं वदस्व । तथेत्युवाचार्जुन: सव्यसाची निशाव्यपाये भविता विमर्द:,“उलूक! तू भरतवंशियोंके यहाँ जाकर धुृतराष्ट्रपुत्र दुर्योधनसे कह दे कि सव्यसाची अर्जुनने “बहुत अच्छा” कहकर तेरी चुनौती स्वीकार कर ली है। आजकी रात बीतते ही युद्ध आरम्भ हो जायगा
kaitavya gatvā bharatān sametya suyodhana dhārtarāṣṭraṃ vadasva | tathety uvācārjunaḥ savyasācī niśāvyapāye bhavitā vimardaḥ ||
اے اُلوک! بھرتیوں کے پاس جا، ان سے مل، اور دھرتراشٹر کے بیٹے سُیودھن سے کہہ دے: “سویَسَچی ارجن نے ‘تھاستُ’ کہہ کر تیری للکار قبول کر لی ہے۔ یہ رات گزرتے ہی جنگ چھِڑ جائے گی۔”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how deliberate speech—challenge, acceptance, and formal messaging—can seal ethical and practical commitments. Once a kṣatriya challenge is accepted publicly, retreat becomes morally and socially difficult, making the outbreak of war feel inevitable.
Ulūka is instructed to go to the Bharata/Kuru side and tell Duryodhana that Arjuna has accepted the challenge with “tathā” (“so be it”), and that once the night ends, the battle will commence.