Shloka 116
उलूकदूतवाक्यम् / Ulūka’s Message to the Pāṇḍavas
ततो<न्वधावद् वार्ष्णेयं सर्वशस्त्रभूतां वर: । वह सम्पूर्ण शस्त्रधारियोंमें श्रेष्ठ था। उसने यह प्रतिज्ञा करके कि मैं वृष्णिवंशी श्रीकृष्णको मारे बिना अपने नगरको नहीं लौटूँगा, उनका पीछा किया था
tato 'nvadhāvad vārṣṇeyaṃ sarvaśastrabhūtāṃ varaḥ | saḥ sampūrṇaśastradhāriṣu śreṣṭha āsīt | sa pratijñāṃ kṛtvā—“ahaṃ vṛṣṇivaṃśī śrīkṛṣṇaṃ mārayitvā vinā svanagaraṃ na nivartiṣye” iti—tam anujagāma |
پھر تمام اسلحہ برداروں میں برتر اس جنگجو نے وارشنیہ (شری کرشن) کا تعاقب کیا۔ اس نے سخت قسم کھائی—“میں وِرِشنی وَنش کے شری کرشن کو قتل کیے بغیر اپنے شہر واپس نہ لوٹوں گا۔”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral danger of binding oneself to a violent vow: when personal resolve is driven by enmity and pride, it can override discernment (dharma-viveka) and push one toward adharma.
A renowned, fully armed warrior chases Śrī Kṛṣṇa (called Vārṣṇeya), declaring he will not return to his city unless he kills him—showing escalating hostility and the force of a self-imposed oath.