Shloka 2
Udyoga-parva Adhyāya 123 — Bhīṣma–Droṇa–Vidura Upadeśa to Duryodhana
Keśava-vākya aftermath
वैशम्पायन उवाच एवमुक्त्वा तत: कृष्णम भ्यभाषत कौरव: । स्वर्ग्य लोक्यं च मामात्थ धर्म्य न्याय्यं च केशव,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! नारदजीसे ऐसा कहकर धुृतराष्ट्रने भगवान् श्रीकृष्णससे कहा--'केशव! आपने मुझसे जो बात कही है, वह इहलोक और स्वर्गलोकमें हितकर, धर्मसम्मत और न्यायसंगत है
vaiśampāyana uvāca | evam uktvā tataḥ kṛṣṇam abhyabhāṣata kauravaḥ | svargyaṃ lokyaṃ ca mām āttha dharmyaṃ nyāyyaṃ ca keśava ||
ویشَمپاین نے کہا—جنمیجَے، یوں کہہ کر کورو دھرتراشٹر نے پھر کرشن سے کہا—“اے کیشو، جو بات تم نے مجھ سے کہی ہے وہ اس دنیا اور سَورگ—دونوں کے لیے مفید ہے؛ وہ دھرم کے مطابق اور انصاف پر مبنی ہے۔”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Dhṛtarāṣṭra acknowledges that sound counsel should be evaluated by two standards: its benefit in this life (lokya) and its merit for the next (svargya), and that true guidance aligns with both dharma (righteous order) and nyāya (justice/reasoned propriety).
After a prior exchange (introduced by “having spoken thus”), Dhṛtarāṣṭra addresses Kṛṣṇa directly, affirming that Kṛṣṇa’s advice is wholesome, righteous, and just—setting a moral frame for the deliberations that precede the Kurukṣetra war.