Shloka 22
Adhyāya 12: Devas’ Petition to Nahūṣa; Bṛhaspati on Śaraṇāgata-Dharma; Indrāṇī’s Strategic Delay
एतदेवं विजानन् वै न दास्यामि शचीमिमाम् | इन्द्राणीं विश्रुतां लोके शक्रस्य महिषीं प्रियाम्,इस प्रकार ब्रह्माजीके उपदेशके अनुसार शरणागतके त्यागसे होनेवाले अधर्मको मैं निश्चितरूपसे जानता हूँ; अतः जो सम्पूर्ण विश्वमें इन्द्रकी पत्नी तथा देवराजकी प्यारी पटरानीके रूपमें विख्यात हैं, उन्हीं इन शची देवीको मैं नहुषके हाथमें नहीं दूँगा
etadevaṁ vijānan vai na dāsyāmi śacīm imām | indrāṇīṁ viśrutāṁ loke śakrasya mahiṣīṁ priyām |
میں یقین کے ساتھ جانتا ہوں کہ جو پناہ مانگ کر آئے اسے چھوڑ دینا اَدھرم کا سبب بنتا ہے۔ اس لیے جو ساری دنیا میں اندرانی، شکر (اندرا) کی محبوبہ اور سردار ملکہ کے طور پر مشہور ہیں، اسی شچی دیوی کو میں نہوش کے حوالے نہیں کروں گا۔
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse underscores a dharmic absolute: abandoning or betraying one who has sought refuge is adharma. Ethical duty overrides fear or expediency; the speaker refuses to surrender a protected person, especially a renowned and rightful queen, to an unworthy claimant.
Śalya declares that, fully aware of the moral fault in giving up a refugee, he will not hand over Śacī—Indra’s famed queen (Indrāṇī)—to Nahūṣa. The statement frames his decision as a principled refusal grounded in dharma.