राजन! भरतश्रेष्ठ! हरिवंशपर्वमें भी प्रत्येक पारणके समय ब्राह्मणोंको यथावत् रूपसे खीर भोजन कराये ।।
rājan bharataśreṣṭha harivaṁśaparvaṇi api pratyeka-pāraṇa-kāle brāhmaṇān yathāvat kṣīra-bhojanaṁ bhojayet. samāpya sarvāḥ prayataḥ saṁhitāḥ śāstra-kovidaḥ śubhe deśe niveśya atha kṣaumavastrābhisaṁvṛtāḥ.
وَیشَمپایَن نے کہا—اے راجَن، اے بھرتوں میں برتر! ہری وَنش-پَرو میں بھی ہر پارَن کے وقت برہمنوں کو قاعدے کے مطابق کھیر کھلانی چاہیے۔ جب شاستروں کا جاننے والا مرد تمام سنہیتاؤں کو احتیاط سے مکمل کر لے تو اُنہیں باریک کَشَوم/ریشمی کپڑے میں لپیٹ کر کسی مبارک جگہ رکھے۔ پھر غسل وغیرہ سے پاک ہو کر سفید لباس، پھولوں کی مالا اور زیورات پہن کر، چندن، مالا اور دیگر نذرانوں کے ساتھ اُن سنہیتا-کتابوں کی الگ الگ طریقے سے باقاعدہ پوجا کرے۔ پوجا کے وقت دل کو یکسو اور پاک رکھے، اور عمدہ کھانے، مشروبات، ہار اور دوسری دلکش چیزیں نذر کے طور پر پیش کرے۔
वैशम्पायन उवाच
The verse teaches dharmic completion of sacred study: conclude recitation with generosity (feeding Brāhmaṇas), preserve the text respectfully (wrapping and placing manuscripts in an auspicious place), and perform worship with personal purity and mental concentration—treating scripture as a sacred trust.
In Vaiśampāyana’s instruction to the king, the focus shifts to proper observances connected with the Mahābhārata/Harivaṁśa textual tradition: how to mark the end of recitations, honour learned guests, and ritually venerate and safeguard the completed saṁhitā-manuscripts with offerings and disciplined conduct.