Shloka 29
राजधर्मः—प्रमादवर्जनं, दण्डनीतिः, दुर्बलरक्षणम्
Royal Dharma: Vigilance, Just Punishment, Protection of the Vulnerable
यश्चामात्यान् मानयित्वा यथार्थ मन्त्रे च युद्धे च नृपो नियुञ्ज्यात् | विवर्धते तस्य राष्ट्र नृपस्य भूडुक्ते महीं चाप्यखिलां चिराय
yaścāmātyān mānayitvā yathārtha mantre ca yuddhe ca nṛpo niyuñjyāt | vivardhate tasya rāṣṭraṁ nṛpasya bhūṅkte mahīṁ cāpyakhilāṁ cirāya ||
جو بادشاہ اپنے وزیروں کو حقیقت کے مطابق مناسب عزت دے کر، مشورے اور جنگ—دونوں میں—انہیں ان کے لائق کاموں پر مقرر کرتا ہے، اس کی سلطنت بتدریج بڑھتی ہے؛ اور وہ طویل مدت تک پوری زمین کی حکمرانی سے بہرہ مند رہتا ہے۔
उतथ्य उवाच
Educational Q&A
A king’s prosperity depends on respecting competent ministers and assigning them appropriately to counsel and warfare; right honor and right delegation produce lasting political stability and expansion.
In the Shanti Parva’s instruction on राजधर्म (royal duty), Utatthya teaches principles of effective rulership, emphasizing the ethical and practical necessity of valuing ministers and using them properly in policy and military matters.