ममन्थुर्दक्षिणं चोरुमृषयस्तस्य मन्त्रतः । ततोअ<सस््य विकृतो जज्ञे हस्वाड़ः पुरुषो भुवि
mamanthur dakṣiṇaṃ corum ṛṣayas tasya mantrataḥ | tato 'sya vikṛto jajñe hasvāḍaḥ puruṣo bhuvi ||
رشیوں نے اس کے منتر کے زور سے اس کی دائیں ران کو متھّا۔ اس عمل سے زمین پر ہسواڑ نام کا ایک بگڑا ہوا (وِکرت) مرد پیدا ہوا۔
भीष्म उवाच
The verse highlights karmic and ethical causality in ritual contexts: even when an outcome is produced through mantra and ascetic power, forcing generation or manipulating natural order can yield flawed results, warning that means and intention shape the moral quality of consequences.
Bhīṣma recounts an episode in which sages, using mantra, churn a man’s right thigh to bring forth a being; from this churning a misshapen person named Hasvāḍa is produced on earth.