Shloka 1
Śānti Parva, Adhyāya 52 — Bhīṣma’s Humility Before Kṛṣṇa and the Granting of Boons
2: <---ऋशऋ- द्विपञज्चाशत्तमो< ध्याय: भीष्मका अपनी असमर्थता प्रकट करना, भगवान्का उन्हें वर देना तथा ऋषियों एवं पाण्डवोंका दूसरे दिन आनेका संकेत करके वहाँसे विदा होकर अपने-अपने स्थानोंको जाना वैशम्पायन उवाच ततः कृष्णस्य तद् वाक््यं धर्मार्थसहितं हितम् । श्रुत्वा शान्तनवो भीष्म: प्रत्युवाच कृताउ्जलि:,वैशम्पायनजी कहते हैं--राजन्! श्रीकृष्णाका यह धर्म और अर्थसे युक्त हितकर वचन सुनकर शान्तनुनन्दन भीष्मने दोनों हाथ जोड़कर कहा--
vaiśampāyana uvāca | tataḥ kṛṣṇasya tad vākyaṃ dharmārthasahitaṃ hitam | śrutvā śāntanavo bhīṣmaḥ pratyuvāca kṛtāñjaliḥ ||
وَیشَمپایَن نے کہا—پھر شری کرشن کے وہ ہِتکر کلمات، جو دھرم اور ارتھ سے یُکت تھے، سن کر شانتنو کے پُتر بھیشم نے ہاتھ جوڑ کر جواب دیا۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Kṛṣṇa’s counsel is presented as simultaneously grounded in dharma (moral right) and artha (practical welfare). The verse highlights that truly beneficial guidance integrates ethical principle with prudent, workable purpose.
Vaiśampāyana narrates that Bhīṣma listens to Kṛṣṇa’s salutary words and then responds respectfully, indicated by the gesture of joined hands, marking deference and readiness to answer.