Shloka 1
अध्याय ३५१ — उञ्छवृत्ति-व्रतसिद्धेः मानुषस्य परमगतिः
Sūrya–Nāga Dialogue on the Perfected Gleaner-Ascetic
अपना बछ। अर: 2 एकोनपज्चाशर्दाधिकत्रिशततमो< ध्याय: व्यासजीका सृष्टिके प्रारम्भमें भगवान् नारायणके अंशसे सरस्वतीपुत्र अपान्तरतमाके रूपमें जन्म होनेकी और उनके प्रभावकी कथा जनमेजय उवाच सांख्यं योग: पाउचरात्र वेदारण्यकमेव च । ज्ञानान्येतानि ब्रद्मर्षे लोकेषु प्रचरन्ति ह,जनमेजयने पूछा--ब्रह्मर्ष! सांख्य, योग, पाउ्चरात्र और वेदोंके आरण्यकभाग--ये चार प्रकारके ज्ञान सम्पूर्ण लोकोंमें प्रचलित हैं
janamejaya uvāca | sāṅkhyaṁ yogaḥ pāñcarātraṁ vedāraṇyakameva ca | jñānānyetāni brahmarṣe lokeṣu pracaranti ha ||
جنمیجَی نے کہا—اے برہمرشی! سانکھیہ، یوگ، پانچراتر اور ویدوں کا آرانْیک بھاگ—یہ چار قسم کے گیان تمام لوکوں میں رائج ہیں۔
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames a comparative, inclusive view of authoritative spiritual knowledge: multiple disciplines—philosophical analysis (Sāṅkhya), meditative practice (Yoga), devotional-ritual theology (Pāñcarātra), and contemplative Vedic texts (Āraṇyakas)—are acknowledged as widely current, setting up inquiry into their source, status, or harmonization within dharma.
In the Śānti Parva’s dialogic frame, King Janamejaya addresses the sage and notes four prominent streams of teaching known in the world, effectively opening a discussion that will explain their origins, interrelations, or the superior purport behind them.